Triumph Motorcycles: Η ιστορία της

Αν νομίζεις ότι η Triumph είναι απλά μια βρετανική μάρκα μοτοσυκλετών, ετοιμάσου να αλλάξεις γνώμη.

Όσο έψαχνα και ερευνούσα διάφορες πληροφορίες, ώστε να δημιουργήσω αυτό το άρθρο, τόσο καταλάβαινα ότι η ιστορία της Triumph δεν είναι απλά η ιστορία μιας εταιρείας. Είναι κάτι παραπάνω...είναι μέρος της παγκόσμιας ιστορία της μοτοσυκλέτας.

Με πολέμους, χρεοκοπίες, φωτιές, και μια σύγχρονη αναγέννηση που κανείς από τους ανταγωνιστές της δεν είδε να έρχεται.

Πάμε να στα πω από την αρχή.

Οι ρίζες - Από τα ποδήλατα στις μηχανές

Το 1885, ένας νεαρός Γερμανός μετανάστης από τη Νυρεμβέργη, ο Siegfried Bettmann, έφτασε στο Λονδίνο και άνοιξε μια μικρή επιχείρηση εισαγωγής ποδηλάτων. Τη λέγανε S. Bettmann & Co. στο Λονδίνο.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Bettmann βρήκε έναν συμπατριώτη του, τον Mauritz Schulte, και μαζί αποφάσισαν να σταματήσουν να εισάγουν ξένα ποδήλατα και να φτιάχνουν τα δικά τους. Το 1889 άρχισε η παραγωγή στο Coventry και το όνομα που διάλεξαν ήταν η λέξη "θρίαμβος" στα αγγλικά. Triumph!

Καλή επιλογή για Brand Name, όπως αποδείχτηκε.

Το 1897 η εταιρεία μετονομάστηκε επίσημα σε Triumph Cycle Co. Ltd και πέντε χρόνια αργότερα, το 1902, έβγαλε την πρώτη της μοτοσυκλέτα. Ήταν ουσιαστικά ένα ποδήλατο με έναν βελγικό κινητήρα Minerva 2.2 ίππων κουμπωμένο πάνω του. Το μοντέλο "No.1".

Σκέψου το λίγο. Ο περισσότερος κόσμος τότε δεν είχε δει καν αυτοκίνητο, και αυτοί έφτιαχναν μοτοσυκλέτες στο Coventry.

"Trusty Triumph" - Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Το 1907, η Triumph μετακόμισε σε μεγαλύτερο εργοστάσιο στην Priory Street του Coventry. Την ίδια χρονιά, ο Jack Marshall κέρδισε με Triumph στο Isle of Man TT, την πρώτη μεγάλη αγωνιστική επιτυχία της μάρκας.

Αλλά αυτό που έκανε την Triumph διάσημη ήρθε με τον πόλεμο.

Το 1915, ο Βρετανικός Στρατός έψαχνε μοτοσυκλέτες για τους αγγελιοφόρους του, τους despatch riders που κουβαλούσαν μηνύματα στο μέτωπο. Επέλεξαν το Model H της Triumph.

Ήταν ένας αερόψυκτος μονοκύλινδρος 499cc με κιβώτιο τριών σχέσεων. Τίποτα φανταχτερό. Αλλά δούλευε πάντα.

Οι στρατιώτες το βάφτισαν "Trusty Triumph", η αξιόπιστη Triumph. Μέχρι το τέλος του πολέμου το 1918, πάνω από 30.000 Model H είχαν σταλεί στο μέτωπο. Η συνολική παραγωγή έφτασε τις 57.000 μονάδες μέχρι το 1923.

Από εκεί και πέρα, η Triumph ήταν πλέον ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές μοτοσυκλετών στη Βρετανία.

Γέννηση του Twin - Ο μηχανικός Edward Turner

Το 1936, ένας επιχειρηματίας ονόματι Jack Sangster αγόρασε το τμήμα μοτοσυκλετών της Triumph και δημιούργησε την Triumph Engineering Co Ltd. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει έναν μηχανικό που θα άλλαζε τα πάντα.

Τον Edward Turner (σε επόμενο άρθρο μου θα βρεις την ιστορία του πιο αναλυτικά, stay tuned που λένε και στο χωριό μου).

Ο Turner δεν ήταν απλά μηχανικός. Ήταν οραματιστής. Και το 1937 παρουσίασε το Speed Twin — έναν δικύλινδρο παράλληλο κινητήρα 498cc που έγινε το πρότυπο για όλες τις βρετανικές μοτοσυκλέτες τα επόμενα 40+ χρόνια.

Πριν το Speed Twin, οι μοτοσυκλέτες είχαν συνήθως μονοκύλινδρους κινητήρες βαριούς, με πολλούς κραδασμούς. Ο Turner έφτιαξε έναν twin που ήταν ομαλός, ελαφρύς και γρήγορος. Ξαφνικά, όλοι ήθελαν twin.

Το Speed Twin έγινε το πρότυπο που ακολούθησαν όχι μόνο οι μελλοντικές μοτοσυκλέτες της Triumph (όπως η θρυλική Bonneville), αλλά και οι ανταγωνιστές της (BSA, Norton κ.ά.) για τις επόμενες δεκαετίες.

Και τότε ήρθε ο δεύτερος πόλεμος.

Βόμβες, φωτιές και μια νέα αρχή

Τη νύχτα της 14ης Νοεμβρίου 1940, η Luftwaffe βομβάρδισε το Coventry. Το εργοστάσιο της Triumph στην Priory Street καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.

Η εταιρεία όμως δεν σταμάτησε καθώς ο Turner είχε φροντίσει να απομακρύνει κρίσιμα μηχανήματα, σχέδια και, κυρίως, τα καλούπια (dies) και τα εργαλεία για την παραγωγή των κινητήρων.

Το 1942 άνοιξε νέο εργοστάσιο στο Meriden, λίγο έξω από το Coventry, και συνέχισε την παραγωγή για τον πόλεμο. Πάνω από 50.000 μοτοσυκλέτες παραδόθηκαν στον στρατό μέχρι το τέλος.

Το Meriden θα παρέμενε το σπίτι της Triumph για τις επόμενες δεκαετίες.

Η Χρυσή Εποχή - Bonneville και Salt Flats

Μετά τον πόλεμο, η Triumph έγινε συνώνυμη με την ταχύτητα.

Το 1956, ένας Αμερικανός ονόματι Johnny Allen πήρε ένα αεροδυναμικό streamliner με κινητήρα Triumph 650 twin και πήγε στις αλατένιες πεδιάδες του Bonneville της Utah. Έπιασε 214.17 μίλια την ώρα, περίπου 345 χιλ/ώρα.

Η FIM δεν επικύρωσε επίσημα το ρεκόρ λόγω τεχνικών λεπτομερειών, αλλά δεν είχε σημασία. Η Triumph είχε πλέον ένα όνομα για το νέο της μοντέλο.

Το 1959, ο Edward Turner παρουσίασε την Triumph Bonneville T120. Ήταν ένας 649cc parallel twin με διπλά καρμπυρατέρ Amal Monobloc, η πρώτη εκ γενετής "γρήγορη" Bonneville. Το "T120" υποτίθεται ότι σήμαινε 120 μίλια την ώρα τελική. Στην πράξη, τα περιοδικά μέτρησαν 108-115 mph, αλλά δεν είχε και ιδαίτερη σημασία.

Ήταν η τελευταία σχεδιαστική δουλειά του Turner πριν αποσυρθεί. Και ίσως η καλύτερη.

Η Triumph στην Αμερική - Hollywood και οι θρύλοι

Η Bonneville T120 στόχευε κυρίως την αμερικανική αγορά. Το διαφημιστικό σλόγκαν ήταν "The Best Motorcycle in the World", η καλύτερη μοτοσυκλέτα στον κόσμο.

Το 1967, η Triumph πούλησε περίπου 28.000 Bonneville μόνο στις ΗΠΑ.

Αλλά η πραγματική διαφήμιση ήρθε μέσω του Hollywood. Εκεί απογειώθηκε.

Ο Marlon Brando οδήγησε την Triumph Thunderbird 6T στο "The Wild One" (1953) — η ταινία που έκανε τις μοτοσυκλέτες συνώνυμες με την επανάσταση.

Ο James Dean είχε μια Triumph TR5 Trophy.

Ο Steve McQueen οδήγησε τροποποιημένη TR6 Trophy στη θρυλική σκηνή του άλματος στο "The Great Escape" (1963).

Ακόμα και ο Bob Dylan είχε Triumph T100. Μάλιστα, στις 29 Ιουλίου 1966, κοντά στο Woodstock, είχε ένα ατύχημα με αυτήν που τον κράτησε εκτός σκηνής για χρόνια. Κάποιοι λένε ότι άλλαξε τη μουσική του για πάντα...

Ο Elvis Presley φωτογραφημένος πολλές φορές με Triumph Bonneville και TR6 Trophy.

Διάσημοι, ροκάδες, επαναστάτες, όλοι ήθελαν Triumph. Και εγώ.

Thruxton - Όταν η Κυριακή ήταν η μέρα για αγώνες

Έχω γράψει αναλυτικά για την ιστορία της Thruxton σε άλλο άρθρο, αλλά αξίζει να θυμηθούμε τα βασικά.

Ο αγώνας Thruxton 500 ξεκίνησε το 1955 ως εννιάωρη δοκιμασία αντοχής σε ένα παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο στο Hampshire. Το 1958 έγινε επίσημα αγώνας 500 μιλίων και η Triumph άρχισε να κυριαρχεί.

Από το 1958 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, η Triumph κέρδισε 8 αγώνες και πήρε δεκαενιά από τις σαράντα πέντε θέσεις στο βάθρο. Το 1969, κατέλαβε τις πρώτες τρεις θέσεις.

Την ίδια χρονιά, ο Malcolm Uphill κέρδισε το Isle of Man Production TT με Triumph Bonneville, πετυχαίνοντας μέση ταχύτητα 99.99 mph — η πρώτη μοτοσυκλέτα παραγωγής που έκανε το *ton (100+ mph) στο TT. Η Dunlop μετονόμασε το ελαστικό K81 σε TT100 προς τιμήν του.

Αυτό που έκανε τον αγώνα Thruxton 500 ξεχωριστό ήταν ότι δεν χρειαζόσουν εργοστασιακή υποστήριξη για να τρέξεις. Είχες τη μοτοσυκλέτα σου; Την έφερνες και έτρεχες. Την Κυριακή 500 μίλια, τη Δευτέρα πίσω στη δουλειά.

Αυτός ο αγώνας γέννησε θρύλους.

Και τότε ήρθαν οι Ιάπωνες - Επέλαση από την Ανατολή

Τέλη δεκαετίας του '60. Honda, Yamaha, Kawasaki, Suzuki.

Οι Ιάπωνες δεν έφεραν απλά ανταγωνισμό. Έφεραν μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Μοτοσυκλέτες με τετρακύλινδρους κινητήρες υψηλών στροφών. Ηλεκτρική μίζα. Δισκόφρενα. Ιαπωνική αξιοπιστία που οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να φανταστούν εκείνη την εποχή. (Οι κακές γλώσσες λένε ότι ισχύει ακόμη και σήμερα. Δεν ντρέπονται 🙃 )

Honda CB750 (1969): Τετρακύλινδρη, δισκόφρενο, μίζα. Η Triumph Trident έμοιαζε με προϊστορικό εργαλείο μπροστά της.Δεν έσταζε λάδια.

Kawasaki Z1 900 (1972): Ωμή δύναμη. Πιο γρήγορη, πιο άγρια, πιο εξελιγμένη. Αν η Honda τους φόβισε, η Kawasaki τους τελείωσε.

Yamaha XS650 (1970): Ο δούρειος ίππος. Έκλεψε το «βρετανικό στυλ» (δικύλινδρη vertical twin), αλλά χωρίς τα ηλεκτρικά προβλήματα και τους κραδασμούς που έλυναν τις βίδες στις Βρετανικές.

Suzuki GT750 (1971): Υδρόψυκτη, δίχρονη. Η Ιαπωνία δεν αντέγραφε, καινοτομούσε.

Disruptive Innovation φίλε, που επίσης λένε πολύ στο καφενείο του χωριού μου.

Και είχαν και χαμηλότερες τιμές! Αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Η Triumph, όπως και όλη η βρετανική βιομηχανία, κοιμήθηκε στο τιμόνι. Δεν επένδυσαν σε έρευνα και ανάπτυξη (R&D). Δεν εκσυγχρόνισαν τον εξοπλισμό. Τα εργοστάσια ήταν παλιά, το quality control προβληματικό. Διαρροές λαδιού, ηλεκτρικά προβλήματα, κραδασμοί και άλλα.

Δηλαδή, τα προβλήματα που θεωρούνταν τότε "εντάξει μωρέ...δεν είναι τίποτα. Θα το φτιάξουμε", έγιναν ξαφνικά σημαντικά ελαττώματα ώστε να τις προτιμήσει ο ενδιαφερόμενος αγοραστής.

Η προσωπική μου γνώμη για το πως και γιατί την πάτησαν, είναι ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο ο εγωκεντρισμός και η αίσθηση της υπεροχής που είχαν καθώς και ο σνομπισμός που κουβαλούσαν ως πρωτοπόροι της μοτοσυκλέτας. (Θα το ψάξω και αν μπορώ να το τεκμηριώσω, θα επανέλθω με άλλο άρθρο.)

Το 1971, η Triumph εισήγαγε το oil-in-frame (OIF) σχέδιο στην Bonneville. Η ιδέα ήταν να χρησιμοποιηθεί ο κύριος σωλήνας του πλαισίου (ο σωλήνας που τρέχει κάτω από τη σέλα) ως δεξαμενή λαδιού του κινητήρα. Αυτό θεωρήθηκε έξυπνο γιατί:

• Εξάλειφε τη ξεχωριστή, ογκώδη δεξαμενή λαδιού (oil tank).
• Έκανε το πλαίσιο πιο άκαμπτο

Αλλά για να μην μπαίνουμε σε περισσότερες λεπτομέρειες...και αυτή η ιδέα πήγε άκλαφτη!

Ταυτόχρονα, εργασιακές διαμάχες και απεργίες ταλάνιζαν το Meriden. Το 1973, η Norton-Villiers-Triumph (NVT), ο όμιλος που είχε απορροφήσει την Triumph, ανακοίνωσε το κλείσιμο του εργοστασίου.

Οι εργάτες όμως αρνήθηκαν να φύγουν.

Meriden Workers' Cooperative: Η τελευταία αντίσταση

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα από τα πιο ασυνήθιστα κεφάλαια της βιομηχανικής ιστορίας.

Οι εργάτες του Meriden κατέλαβαν το εργοστάσιο και το 1975 δημιούργησαν τον Meriden Workers' Cooperative, έναν συνεταιρισμό που συνέχισε την παραγωγή Bonneville με κυβερνητική υποστήριξη.

Για οκτώ χρόνια, περίπου 750 εργάτες κράτησαν ζωντανή την Triumph. Αλλά χωρίς επενδύσεις σε νέα μοντέλα και τεχνολογία, ήταν θέμα χρόνου να γίνει το κακό.

Το 1983, ο συνεταιρισμός μπήκε σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης/εκκαθάρισης. Η τελευταία Bonneville της παλιάς εποχής, μια T140 750cc, βγήκε από τη γραμμή παραγωγής.

Η Triumph, με ιστορία 81 ετών, δεν είχε πια σφυγμό...ήταν νεκρή.

Ή έτσι νόμιζαν όλοι.

John Bloor

Το 1983, ένας επιχειρηματίας από το Derbyshire ονόματι John Bloor αγόρασε τα δικαιώματα του ονόματος Triumph από τον εκκαθαριστή.

Ο Bloor δεν ήταν μοτοσυκλετιστής. Ήταν κατασκευαστής σπιτιών και ιδιοκτήτης της Bloor Homes, μιας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες της Βρετανίας. Αλλά απ'οτι φαίνεται είχε χρήματα, υπομονή και ένα σχέδιο.

Πώς απέκτησε τα δικαιώματα του ονόματος:

Όταν ο συνεταιρισμός μπήκε σε καθεστώς εκκαθάρισης, ο εκκαθαριστής είχε την εντολή να πουλήσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία ώστε να αποπληρωθούν οι πιστωτές.

Ο Bloor διαπραγματεύτηκε και αγόρασε το σύνολο της έκτασης του εργοστασίου. Τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος "Triumph" και το εμπορικό σήμα (trademark) περιλαμβάνονταν ως μέρος αυτού του πακέτου περιουσιακών στοιχείων.

Η αγορά των δικαιωμάτων έγινε σχεδόν ως παράπλευρη ενέργεια επειδή η κύρια αξία του deal για τον Bloor ήταν η ακίνητη περιουσία (η γη) και όχι η ίδια η νεκρή πλέον επιχείρηση μοτοσυκλετών.

Αντί να βιαστεί, ο Bloor έδωσε άδεια στον Les Harris, πενταετή άδεια (από το 1983 έως το 1988) για να συνεχίσει την παραγωγή της κλασικής Bonneville T140.

Ο Les Harris ήταν ένας τύπος που ειδικευόταν στην κατασκευή και πώληση ανταλλακτικών για κλασικές βρετανικές μοτοσυκλέτες (BSA, Norton, Triumph). Είχε αρπάξει την ευκαιρία και συγκέντρωνε και παρήγαγε εξαρτήματα, διατηρώντας ζωντανή την αγορά ανταλλακτικών όταν οι παραπάνω εταιρείες είχαν προβλήματα ή ακόμα και έκλειναν.

Το 1988, ολοκληρώθηκε το ολοκαίνουργιο εργοστάσιο της Triumph σε 10 στρέμματα στο Hinckley του Leicestershire.

Tο 1990, στην έκθεση IFMA της Κολωνίας, παρουσίασε τα πρώτα νέα μοντέλα.

• Trophy 1200 (τετρακύλινδρο), 
• Trophy 900 (τρικύλινδρο), 
• Daytona 1000 (τετρακύλινδρο), 
• Daytona 750 (τρικύλινδρο), 
• Trident 900 και 
• Trident 750.

Δεν ήταν όμως αυτό που περίμενε ο κόσμος.

Η νέα Triumph - Αρθρωτή σχεδίαση και διαφορετικές μοτοσυκλέτες

Ο Bloor δεν προσπάθησε να ξαναφτιάξει τις παλιές Bonneville. Αντιθέτως, παρουσίασε μια εντελώς νέα γκάμα με υγρόψυκτους DOHC τρικύλινδρους και τετρακύλινδρους κινητήρες.

Η ιδέα ήταν απλή και έξυπνη: modular (αρθρωτή) σχεδίαση.

Κοινά εξαρτήματα σε διαφορετικά μοντέλα, ώστε να μειωθεί το κόστος χωρίς να θυσιαστεί η ποιότητα. Η ιδέα είχε προταθεί αρχικά από τον μηχανικό Bert Hopwood στα '70s αλλά ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Ο Bloor την έκανε πραγματικότητα αλλά πως;

Αντέγραψε και μετά επικόλλησε

Ταξίδεψε στην πηγή. Στην φωλιά των ανταγωνιστών του.

Στην Ιαπωνία, ντε.

Με μια μικρή ομάδα μηχανικών, ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να ανακαλύψουν τα "μυστικά" της γρήγορης, οργανωμένης και υψηλής ποιότητας παραγωγής που είχαν αναπτύξει ήδη Ιάπωνες.

Φωτιά στο Hinckley

Στις 15 Μαρτίου 2002, ξέσπασε φωτιά στο εργοστάσιο του Hinckley. Λέγεται ότι από μια διαρροή βενζίνης κάηκε το μισό κύριο εργοστάσιο συμπεριλαμβανομένων της γραμμής συναρμολόγησης και των αποθηκών με τα εξαρτήματα.

100 πυροσβέστες και 30 οχήματα έδωσαν μάχη με τις φλόγες.

Για μια εταιρεία που μόλις είχε αρχίσει να βγάζει κέρδη, ήταν καταστροφικό χτύπημα. Οικονομική καταστροφή.

Αλλά ο Bloor συνέχισε. Μέσα σε έξι μήνες, το εργοστάσιο ξαναχτίστηκε και η παραγωγή επανήλθε πιο σύγχρονη και καλύτερη από πριν!

Modern Classics - Η επιστροφή της Bonneville

Το 2000, η Triumph έκανε κάτι που πολλοί περίμεναν με ανυπομονησία: επανέφερε τη Bonneville.

Όχι μια Bonneville με ρετρό εμφάνιση αλλα μια καινούργια μοτοσυκλέτα με αερόψυκτο twin 790cc (αργότερα 865cc) που έμοιαζε με τις κλασικές αλλά είχε σχεδιαστεί με πιο σύγχρονη φιλοσοφία, κυνηγώντας την αξιοπιστία.

Εκεί ξεκίνησε η σειρά Modern Classics της Triumph.

Το 2004 ακολούθησε η Thruxton 900 (Ω, NAI!), ένα cafe racer βασισμένο στην Bonneville. Χαμηλό τιμόνι clipon, πίσω τα μαρσπιέ για αγνωνιστική σκυφτή θέση, 70 ίπποι και φυσικά Seat Cowl (κοκοβιός!). Φόρος τιμής στην αγωνιστική παράδοση των '60s.

Ήρθε και η Scrambler, η Street Twin, η Speed Twin.

Η σειρά Modern Classics έγινε τεράστια επιτυχία, φέρνοντας νέους αναβάτες που ήθελαν κάτι διαφορετικό από τα τυπικά ιαπωνικά sportbikes ή τα γερμανικά μαστόδοντα που λέει και μια ψυχή.

Speed Triple, Tiger, Rocket III - Η σύγχρονη Triumph

Παράλληλα με τα classics, η Triumph ανέπτυξε μια ολόκληρη γκάμα σύγχρονων μοντέλων.

• Η Speed Triple, με τον τρικύλινδρο παρουσιάστηκε το 1994 και έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά naked bikes της εποχής.
• Με την Tiger η Triumph μπήκε και εκείνη στον κόσμο των adventure μοτοσυκλετών.
• Και το 2004 ήρθε η Rocket III. 2300cc (2.294 κυβικά) τρικίλυνδρος κινητήρας.

Η μεγαλύτερη μοτοσυκλέτα παραγωγής στον κόσμο εκείνη την εποχή. Η νέα γενιά Rocket 3 έχει 2458cc, βγάζει περίπου 167-182 ίππους και 221-225 Nm ροπής.

Κάποιοι λένε ότι είναι η υπερβολή σε δύο τροχούς. Εγώ λέω, αν είχα τα λεφτά...σίγουρα θα ήταν στο γκαράζ μου!

Αλλά ούτε γκαράζ έχω.

Thruxton 1200 και το τέλος μιας εποχής

Το 2016, η Triumph αναβάθμισε τη Thruxton με υδρόψυκτο κινητήρα 1200cc. Η Thruxton R είχε αναρτήσεις Öhlins και φρένα Brembo. Το 2019 ήρθε η Thruxton RS με 104 ίππους, η πιο γρήγορη Thruxton που είχε βγει ποτέ.

Δυστυχώς όμως το 2024, η Triumph ανακοίνωσε την Thruxton Final Edition ως φόρο τιμής αποσύροντας την Thruxton από την παραγωγή.

Competition Green χρώμα. Χειροποίητες χρυσές γραμμές. Υπογραφή από τον καλλιτέχνη που τη ζωγράφισε. Η τελευταία Thruxton.

Τέλος εποχής.

Moto2 και το μέλλον

Από το 2019, η Triumph είναι ο αποκλειστικός προμηθευτής κινητήρων για το πρωτάθλημα Moto2. Ένας 765cc τρικύλινδρος βασισμένος στο Street Triple RS.

Σκέψου τι σημαίνει αυτό. Μια μάρκα που ήταν σχεδόν νεκρή το 1983, τώρα τροφοδοτεί ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Και το μέλλον; Η Triumph δουλεύει στο Project TE-1 — ένα ηλεκτρικό prototype σε συνεργασία με τη Williams Advanced Engineering και το Πανεπιστήμιο του Warwick. Το prototype κάνει 0-100 χλμ/ώρα σε 3,6 δευτερόλεπτα και έχει αυτονομία περίπου 160 χιλιόμετρα.

Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα εμπορικό μοντέλο, αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής.

Ταϊλάνδη: Η νέα βάση

Σήμερα, η μεγάλη πλειοψηφία των Triumph κατασκευάζεται στην Ταϊλάνδη.

Το 2002 άνοιξε το πρώτο εργοστάσιο στη Chonburi. Το 2006 ακολούθησε δεύτερο με γραμμή συναρμολόγησης. Το 2007 τρίτο για χυτά και μηχανουργική επεξεργασία. Σχεδιασμένη ικανότητα: πάνω από 130.000 μοτοσυκλέτες το χρόνο.

Το 2020, η Triumph ανακοίνωσε τη μεταφορά σχεδόν όλης της παραγωγής μεγάλης κλίμακας στην Ταϊλάνδη. Στο Hinckley έμεινε το R&D (Έρευνα και Ανάπτυξη), τα πρωτότυπα, η σχεδίαση και η παραγωγή των μοντέλων Triumph Factory Custom (TFC)

Κάποιοι, ιδιαίτερα στη Αγγλία, το θεώρησαν προδοσία της Βρετανικής κληρονομιάς.

Ίσως όμως χωρίς αυτή την κίνηση, η Triumph να μην υπήρχε σήμερα.

140 χρόνια Triumph

Η Triumph ξεκίνησε το 1885 ως εταιρεία ποδηλάτων. Σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες βρετανικές μάρκες μοτοσυκλετών στον κόσμο.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο προτάσεις χωράνε: δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, μια χρεοκοπία, μια φωτιά που κατέστρεψε ολόκληρο το εργοστάσιο, δεκάδες νίκες σε αγώνες, και μερικές από τις πιο iconic μοτοσυκλέτες που έχουν φτιαχτεί ποτέ.

Αν προσπαθούσες να καταλάβεις γιατί υπάρχουν enthusiasts που γουστάρουν και λατρεύουν αυτή τη μάρκα, ίσως έπρεπε να γνωρίσεις την ιστορία της πρώτα.

Στην είπα.

Τώρα δεν έχεις δικαιολογία. MK

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)