Triumph Thruxton

Ποια είναι η Triumph;

Αν δεν έχεις ξανακούσει για την Triumph, ετοιμάσου να γνωρίσεις ένα κομμάτι της παγκόσμιας μοτοσυκλετιστικής ιστορίας.

Όσο ερευνώ και διαβάζω, τόσο ανακαλύπτω τον σπουδαίο ρόλο που έπαιξε η βρετανική "σχολή" στην ανάπτυξη της μοτοσυκλέτας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Triumph ιδρύθηκε το 1885 ως εταιρεία ποδηλάτων (Triumph Cycle Co.). Το 1902 έβγαλε την πρώτη μοτοσυκλέτα της στο Coventry της Αγγλίας (πριν 120+ χρόνια).

Όταν ο περισσότερος κόσμος μόλις είχε ανακαλύψει τι θα πει μηχανοκίνητο όχημα, η Triumph έφτιαχνε ήδη μοτοσυκλέτες!

Η ιστορία της Triumph Thruxton

Απο που βγήκε το όνομα Thruxton;

Το όνομα Thruxton προήλθε από το Thruxton Circuit, μια πίστα στο Hampshire της Αγγλίας.

Η πίστα Thruxton

Πριν γίνει θρύλος των αγώνων, το Thruxton δεν ήταν καν πίστα. Ήταν ένα παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο (RAF Thruxton) που λειτουργούσε από το 1941. Από εκεί απογειώνονταν αμερικανικά P-47 Thunderbolts για αποστολές υποστήριξης στη Νορμανδία και επιθέσεις στο έδαφος.

Μετά τον πόλεμο το αεροδρόμιο έγινε πολιτικό, και κάπου εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του ’50, κάποιοι είδαν τις άδειες ευθείες και τις φαρδιές καμπύλες και είπαν: «Αυτές είναι ιδανικές για αγώνα.»

Το 1951 φιλοξένησε ήδη μεγάλο πρόγραμμα μοτοσυκλετιστικών αγώνων, με ονόματα όπως ο Geoff Duke και ο 17χρονος τότε John Surtees, αυτός που έγινε αργότερα παγκόσμιος πρωταθλητής.

Πώς γεννήθηκε ο αγώνας Thruxton 500

Ο αγώνας Thruxton ξεκίνησε το 1955 με μια εννιάωρη δοκιμασία αντοχής. Τρία χρόνια αργότερα όμως μετατράπηκε σε αποκλειστικό αγώνα 500 μιλίων και από εκεί και μετά ξεκίνησαν όλα.

Το 1958 την πρώτη νίκη στα πεντακόσια μίλια την πήρε ο Mike “The Bike’’ Hailwood με Triumph.

Ήταν η αρχή. Στη δεκαετία και πλέον που ακολούθησε, η Triumph θα γινόταν η μοτοσυκλέτα που όλοι έπρεπε να νικήσουν.

Από το 1966 έως το 1968 ο αγώνας μεταφέρθηκε σε άλλες πίστες (όπως το Brands Hatch), λόγω της κατάστασης του οδοστρώματος στο Thruxton.

Ο αγώνας Thruxton 500 ήταν ένας αγώνας αντοχής (endurance race) που έπρεπε η κάθε ομάδα να διανύσει 500 μίλια μέσα σε 8 ώρες. Όταν ο αγώνας επέστρεψε στην πίστα του Thruxton το 1969, η Triumph κατέλαβε τις τρεις πρώτες θέσεις.

Γιατί ο αγώνας ήταν τόσο σημαντικός για τους ερασιτέχνες

Την εποχή εκείνη οι μεγάλοι αγώνες Grand Prix (GP) και Isle of Man TT, είχαν εργοστασιακές ομάδες με μηχανές που δεν είχαν καμία σχέση με αυτές που μπορούσε να αγοράσει ένας απλός άνθρωπος.

Ο αγώνας Thruxton 500 έδωσε την δυνατότητα σε όποιον ήθελε να τρέξει!

Είχες δική σου μοτοσυκλέτα;

Την έφερνες και έτρεχες!

Την επόμενη ημέρα πήγαινες στην εργασία σου με αυτήν. Τότε μπορούσες να δείξεις ποιος είσαι, χωρίς χορηγούς, χωρίς ομάδα, χωρίς χρυσά συμβόλαια. Γι’ αυτό αυτός ο αγώνας γέννησε θρύλους και μηχανές όπως η Thruxton.

• 1955: πρώτη 9ωρη διοργάνωση (όχι 500 μίλια αρχικά).
• 1956: BSA domination.
• 1958: αγώνας γίνεται επίσημα 500 miles.
• 1958 — πρώτη νίκη Triumph από Mike Hailwood & Dan Shorey.
• Ο αγώνας 500 μιλίων έγινε τελευταία φορά το 1965 στο Thruxton.

Από το 1958 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η Triumph κέρδισε 19 από τις 45 θέσεις στο βάθρο του Thruxton 500.

Η απόλυτη κυριαρχία της Triumph

Η Triumph δεν έκανε απλώς καλές εμφανίσεις αλλά κυριάρχησε.

• 8 συνολικές νίκες
• 19 βάθρα από 45
• Το 1969 κατέλαβε 5 από τις 6 πρώτες θέσεις
• Την ίδια χρονιά ο Malcolm Uphill πήρε τη νίκη στο Isle of Man Production TT με μέση ταχύτητα 99.99 mph (160 χιλιόμετρα/ώρα), πραγματοποιώντας γύρο με 100+ mph το οποίο για την εποχή ήταν εξωπραγματικό.

Από αυτή τη νίκη, η Dunlop μετονόμασε το ελαστικό K81 σε TT100. Τόσο μεγάλη ήταν η επιρροή της Thruxton.

Η πρώτη Triumph Thruxton Bonneville (1965)

Το 1962 ο μηχανικός Doug Hele μπήκε στην Triumph και άρχισε να εξελίσσει μια εργοστασιακή, χειροποίητη έκδοση της Bonneville με ένα στόχο: να κερδίζει στους αγώνες αντοχής.

Για να επιτραπεί η συμμετοχή στους αγώνες, η Triumph έπρεπε να βγάλει μια μικρή ποσότητα στην παραγωγή, αλλιώς δεν μπορούσε να συμμετάσχει.

Έτσι, τον Μάιο του 1965 κατασκευάστηκαν περίπου 52-55 Thruxton Bonnevilles οι οποίες ήταν απλές Bonnevilles από τη γραμμή παραγωγής, τις απογύμνωσαν και τις ξαναέστησαν στο χέρι με πρόσθετα κομμάτια "homologation special".

Η ισχύς ανέβηκε από τα 46 μόνο στα 54 άλογα, αλλά η προσεκτική και χειροποίητη συναρμολόγηση έφερε αξιοπιστία, που ήταν το μυστικό στις νίκες του αγώνα Thruxton 500.

Από εκεί και πέρα, πολλές Thruxtons "χτίστηκαν" από dealers ή ιδιώτες, χρησιμοποιώντας εργοστασιακά περιφερειακά κομμάτια.

Το "homologation special" σήμαινε πως τα εξαρτήματα που είχε η αγωνιστική Thruxton ήταν διαθέσιμα και στο κοινό. Έτσι, οι αντιπρόσωποι άρχισαν να φτιάχνουν δικές τους Thruxton Bonneville για πελάτες.

Ξαφνικά, ένα περιορισμένο μοντέλο δεν ήταν πια τόσο περιορισμένο. Οποιοσδήποτε με λίγα λεφτά και ελεύθερο χρόνο μπορούσε να φτιάξει τη δική του Thruxton. Η χαρά του μάστορα!

Και έτσι η Thruxton έγινε το απόλυτο όνειρο των cafe racer εφήβων και όχι μόνο, της εποχής.

Αν και απ'όσο έχω διαβάσει, οι πρώτοι cafe racers προυπήρχαν των Thruxton (τέλη '50s), αλλά από τα λεγόμενα όσων έζησαν εκείνη την εποχή, μια Thruxton ήθελαν να έχουν όλοι.

Η αναγέννηση και η μοντέρνα Thruxton

Για πολλά χρόνια, η Thruxton ήταν μια ανάμνηση από τους παλιούς ως μια γρήγορη, καθαρή, αγωνιστική έκδοση της Bonneville.

Αλλά το 2004, η αναγεννημένη Triumph την ξανάφερε. Παρουσίασε την Thruxton 900, ουσιαστικά μια σύγχρονη αναβίωση της αγωνιστικής Bonnie των ’60s.

Ένας φόρος τιμής σε εκείνη την εποχή όπου ερασιτέχνες μηχανικοί και οδηγοί έτρεχαν την Κυριακή 500 μίλια με τη μοτοσυκλέτα τους και την Δευτέρα πήγαιναν στη δουλειά.

Η Thruxton 900 ήταν ένας αερόψυκτος 865cc twin 360° που βασιζόταν στην Bonneville, με τροποποιήσεις cafe racer.

Δηλαδή ήταν πιο πίσω τα μαρσπιέ του οδηγού, είχε χαμηλό τιμόνι clipon, μικρό φανάρι, αναλογικά όργανα και κωνική εξάτμιση. Έβγαζε 69 άλογα. Η βασική Bonneville έβγαζε 61 άλογα.

Τα πρώτα μοντέλα (2004-2008) είχαν καρμπυρατέρ.

Το 2008, όταν ένα μέρος της παραγωγής μετακόμισε από τη Βρετανία στην Ταϊλάνδη, η Triumph έκανε την αλλαγή: ηλεκτρονικός ψεκασμός καυσίμου (EFI).

Τα EFI μοντέλα (2008-2016) είχαν injection κρυμμένο σε bodies που μοιάζουν με καρμπυρατέρ, ώστε να διατηρείται το classic look. Πιο αξιόπιστη, πιο ομαλή, λιγότερη μπελάς. Τα EFI μοντέλα είναι συνήθως πιο περιζήτητα στην αγορά μεταχειρισμένων αλλά νομίζω αυτό θα αλλάξει με τα χρόνια. Προσωπική μου εκτιμηση είναι ότι γίνουν πιο σπάνια κομμάτια αυτές με καρμπυρατέρ.

Το μεγάλο βήμα ήρθε το 2016. Η Thruxton 1200 και η Thruxton R έφεραν υδρόψυκτο 1200cc κινητήρα, ABS, έλεγχο πρόσφυσης και ride-by-wire γκάζι με τρεις λειτουργίες. Η R είχε Öhlins πίσω ανάρτηση, Showa USD μπροστινή και Brembo φρένα.

Και μετά ήρθε το 2019 με την Thruxton RS. 104 άλογα, 83 lb-ft ροπής, 6 κιλά πιο ελαφριά από την προηγούμενη.

Η RS είχε ελαφρύτερο στρόφαλο (crankshaft) και αναβαθμισμένο top end δίνοντας της περισσότερη απόκριση και υψηλότερες στροφές.

Αυτή η Thruxton ήταν η πιο γρήγορη, η πιο "μάτσο", η πιο εξελιγμένη έκδοση που είχε βγει ποτέ.

Το 2024, η Triumph ανακοίνωσε την Thruxton Final Edition — την τελευταία παραγωγή της μοτοσυκλέτας.

Με αποκλειστικό Competition Green χρώμα, χειροποίητες χρυσές γραμμές και υπογραφή από τον καλλιτέχνη που τη ζωγράφισε, αυτή η έκδοση είναι το κύκνειο άσμα της Thruxton.

Το τέλος μιας εποχής. Και ένα πιστοποιητικό ότι το θρύλος έζησε μέχρι το τέλος.

Η δική μου Thruxton 900

Έχω την τύχη να είμαι ιδιοκτήτης μιας Triumph Thruxton SE EFI του 2011. -Ευχαριστώ ρε ξάδερφε που την αποχωρίστηκες και την τσίμπησα! Πάντα την έκανα κέφι.

Ομολογουμένως, όταν την αγόρασε ο ξάδερφος μου, τότε δεν γνώριζα την ιστορία της Thruxton. Μου έκανε εντύπωση που την είχε αγοράσει καθώς επέλεγε κάποιες Harley Davidson και Bonneville κατα καιρούς.

Όταν την είδα πρώτη φορά πριν κάποια χρόνια στο γκαράζ του, του είπα:

- Τι είναι αυτό ρε συ;

-Ξάδερφε, είναι πολύ ιδιαίτερο μηχανάκι! Cafe Racer. Μόλις είδα την αγγελία την χτύπησα αμέσως. Δεν την ξέρεις;

-Όχι.

Τότε ξεκίνησα να διαβάζω νύχτα που λένε. Για τα cafe racers, για το Ace Cafe, για τους Rockers, για τους Mods και για την κόντρα μεταξύ τους. Θα τα πουμε άλλη στιγμή αυτά σε κάποιο άρθρο.

Πάμε παρακάτω.

Μόλις πήγα να την παραλάβω από το πλοίο (μου την έστειλε ο ξάδερφος στο νησί που ζω πλέον, αφού την κάναμε οικογενειακώς από Αθήνα) την είδα μέσα στο αμπάρι παρκαρισμένη ανάμεσα σε άλλες μοτοσυκλέτες.

Κοντούλα, παλιακή, λευκή, με κόκκινο σκελετό, racing colors!

Έρωτας. Τρελάθηκα! Χαμογελάσανε και τα αυτιά μου.

Δεν κράτησε πολύ το χαμόγελο όμως.

Ξαφνιάστηκα από μια μπάσα ανδρική φωνή. Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω έναν τύπο... από αυτούς που μοιάζουν με τρίφυλλη ντουλάπα με πόδια...

Απο την στολή του, υπέθεσα ότι εργάζεται στο γκαράζ του πλοίου.

-Αρχηγέ, δικό σου είναι αυτό;

-Εμ, ναι... Του λέω αμήχανος. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμη ότι μπορώ να την λέω δική μου.

-Πω ρε φίλε, την χάζευα και πριν. Τι χρονολογίας είναι το εργαλείο; Πρέπει να είναι καμιά 30 χρονών ε; Πως την διατηρείς έτσι;

-Ε...δεν είναι τόσο παλιά. Του 2011 είναι αν δεν κάνω λάθος.

-Σοβαρά; Φαίνεται πολύ πιο παλιά. Να την χαίρεσαι φίλε μου!

-Ευχαριστώ πολύ!😊 😊

Σε επόμενο άρθρο θα σου πω πως είναι η ζωή μου με μια Thruxton. MK

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)